Ὁδοιπορικόν: Τὸ μυστήριο τῆς ἀνομίας ἤδη ἐνεργεῖται

Ὁδοιπορικόν: Τὸ μυστήριο τῆς ἀνομίας ἤδη ἐνεργεῖται π. Εὐσταθίου Κολλᾶ

Ὁδοιπορικόν: Τὸ μυστήριο τῆς ἀνομίας ἤδη ἐνεργεῖται

Τοῦ πρεσβυτέρου Εὐσταθίου Κολλᾶ, Ὀρθοδόξου Θεολόγου – Ἐκκλησιαστικοῦ Συνηγόρου,
Ἐπιτ. Προέδρου Συνδέσμου Κληρικῶν

 Στὴν ἐπίσκεψή του στὴν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης, (52 μ.Χ.), ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μεταξὺ τῶν πολλῶν ἄλλων, μίλησε στοὺς Θεσσαλονικεῖς καὶ γιὰ τὸν Αἰφνίδιο δεύτερο ἔνδοξο ἐρχομὸ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία Του, ὅπου θὰ κριθοῦν πάντα τὰ Ἔθνη, ζῶντες καὶ νεκροί (Ματθ. 25, 31-33).
Ὅμως, ὅταν ἔφυγε, οἱ Θεσσαλονικεῖς παρεξήγησαν τὰ λεγόμενά του, περὶ τοῦ αἰφνιδίου τῆς Δευτέρας ἐνδόξου Παρουσίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ κατάντησαν σὲ ἀργία καὶ ἀταξία. Σταμάτησαν νὰ ἐργάζονται, καὶ περίμεναν, ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμή, τὸν ἐρχομὸ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, ὁ Ἀπ. Παῦλος, ἀναγκάζεται νὰ ἀποστείλει δεύτερη ἐπιστολή του, πρὸς τοὺς Θεσσαλονικεῖς, γιὰ νὰ τοὺς ἐνημερώσει γιὰ τὸ θέμα αὐτό, τονίζοντάς τους, μὲ κατηγορηματικότητα ὅτι ἡ ἔλευση αὐτὴ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ θὰ εἶναι μὲν αἰφνίδια, ἀλλὰ θὰ προηγηθοῦν αὐτῆς ὡρισμένα συγκεκριμένα σημεῖα.
 Καὶ αὐτὰ τὰ σημεῖα (=αἱρέσεις) ὁ Παῦλος τὰ χαρακτηρίζει ὡς «μυστήριον (= μυστικὸν) ἀνομίας, τὸ ὁποῖον ἤδη ἐνεργεῖται» (Β΄ Θεσ. 2, 6-7).

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, λοιπόν, μὲ τὴ λέξη Σημεῖα, ἐννοεῖ τὶς διάφορες ΑΙΡΕΣΕΙΣ, ποὺ θὰ δημιουργηθοῦν: Γιὰ τὸ Θεανδρικὸ Πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τὴν οὐράνια Διδασκαλία Του. Καὶ πράγματι, μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μας, ἄρχισαν αὐτὲς οἱ αἱρέσεις γύρω ἀπὸ τὸ Θεανδρικό Του πρόσωπο καὶ τὴν οὐράνια Διδασκαλία Του ἀλλὰ καὶ ὁ πόλεμος κατὰ τῶν Οἰκουμενικῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καὶ ἡ καταπάτηση τῶν Θείων καὶ Ἱερῶν Κανόνων τῆς κατὰ Ἀνατολὰς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.
Ἰδιαίτερα στὶς ἡμέρες μας, «τὸ μυστήριον αὐτὸ τῆς ἀνομίας», ἐνεργεῖται, ἀναφανδόν, καὶ μάλιστα ἀπὸ Ταγοὺς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας μὲ ὁδηγό τους τὸ αἱρετίζον Φανάρι! Οἱ αἱρέσεις, ἐπὶ τῶν ὡς ἄνω ἀναφερθέντων, ἔχουν γενικευθεῖ. Τὸ «μυστήριον τῆς ἀνομίας» ὀργιάζει σὲ βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἐκείνου, τῆς κατὰ Ἀνατολὰς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, «ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ αἵματος τοῦ ἰδίου» (Πράξ. 20, 28).
Ἀμφισβητεῖται ἡ ἱστορικότητα τοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡ μοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας Του! Παραποιεῖται ἀσύστολα ἡ οὐράνια Διδασκαλία Του! Ἡ Θεολογία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων διασύρεται καὶ οἱ παραχαράξεις τῶν Θείων καὶ Ἱερῶν Κανόνων, τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, καταπατοῦνται ἢ καὶ ἀγνοοῦνται ἀκόμη, ὅλως ἀσύστολα καὶ μάλιστα, (ποῖος θὰ τὸ περίμενε!) ἀπὸ ἀναξίους τῆς ἀποστολῆς τους Ταγοὺς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας!
ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ: Τὸ σατανικὸ καὶ καταχθόνιο αὐτὸ σχέδιο εἰς βάρος τοῦ Ὀρθόδοξου Χριστιανισμοῦ, τῆς κατὰ Ἀνατολὰς Ἐκκλησίας, ἄρχισε μετὰ τὸ ΣΧΙΣΜΑ τοῦ 1054 μ.Χ. ὅτε Ἀποκόπηκε – Ἀφορίστηκε ὁ Δυτικὸς Χριστιανισμὸς ὑπὸ τὸν Πάπα, ὡς ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ, ἀπὸ τὴν ΜΟΝΗ πλέον Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπὶ τῆς γῆς, τοῦ κατὰ Ἀνατολὰς Ὀρθόδοξου Χριστιανισμοῦ. Τὸ Σχίσμα αὐτὸ διήρκεσε μέχρι τὴν νεώτερη περίοδο (1948 – 1972), ὅταν δειλὰ – δειλὰ ἄρχισε μιὰ προσπάθεια προσέγγισης τοῦ Φαναρίου μὲ τὸ αἱρετικὸ Βατικανό, μὲ τὴν ἐντελῶς ἀδικαιολόγητη ἄρση τοῦ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ. Μετὰ τὴν ἄρση αὐτὴ τοῦ Σχίσματος, συνέβησαν μερικὲς κινήσεις ἐντυπωσιασμοῦ, ἀλλὰ σταμάτησαν, διότι οἱ κινήσεις αὐτὲς τοῦ Φαναρίου, ἑρμηνεύτηκαν, ἀπὸ Ὀρθοδόξου πλευρᾶς, ὡς «Προτεσταντισμός», (Θ.Η.Ε. τομ. Α΄ σελ. 602- 606).
Ἔκτοτε καὶ μέχρι τὸ 1991, ὑπῆρξε μὲν μιὰ περίοδος σιωπῆς, ἀλλὰ στὸ διάστημα αὐτό, μὲ μυστικὲς ὑπόγειες διαδρομές, ὀργανώθηκε τὸ Σατανικὸ σχέδιο τῆς ἐξαφάνισης τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἐπ᾽ ὠφελείᾳ τοῦ αἱρετικοῦ Βατικανοῦ, μὲ δράστη τὸ ἀπρόσεκτο Φανάρι.
Ὁ ἐκλεγεὶς νέος Πατριάρχης τοῦ Φαναρίου (τέλη τοῦ 1991), ἀμέσως μετὰ τὴν ἐκλογή του, ὅλως ἔξαφνα καὶ ἀναφανδόν, ἄρχισε τὴν ἐφαρμογὴ αὐτοῦ τοῦ σχεδίου, μὲ στενὲς ἀρχικὰ ἐπαφὲς μὲ τὸ αἱρετικὸ Βατικανό, καὶ παρότι γιὰ τὶς ἐνέργειές του αὐτὲς ὑπῆρξαν σθεναρὲς ἀντιδράσεις ἐκ μέρους Ὀρθόδοξων Θεολόγων, Θεολογικῶν κύκλων, καὶ πιστῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐν τούτοις οἱ ἀδίστακτες αὐτὲς ἀλληλοεπισκέψεις συνεχίστηκαν, καὶ κατέληξαν στὸ ποθούμενον, ὡς φαίνεται, ἀποτέλεσμα τοῦ Σατανικοῦ σχεδίου.
Ἤτοι: Σὲ συμπροσευχές, ἐνῶ ταυτόχρονα ἑτοιμάζετο, ὑπούλως, τὸ σχέδιο ξηλώματος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, μὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν ἕνωση καὶ ὑποταγή, τῆς κατὰ Ἀνατολὰς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, στὸ αἱρετικὸ Βατικανό, μέσῳ δῆθεν ἑνός, ὅλως τυπικοῦ, διαλόγου, ἢ μᾶλλον Μονολόγου, γιατί ἡ ΕΝΩΣΗ εἶχε ἤδη, μυστικά, προαποφασιστεῖ.
Ἰδοὺ τί ἀκριβῶς, ἀναφέρει «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» ἕνας τιτουλάριος Μητροπολίτης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας: «Στὴν Ἑλλάδα βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ πολὺ λεπτὴ κατάσταση, διότι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ οἱ Μητροπολίτες ἐπιθυμοῦν νὰ ἔχουν μιὰ σημαντικὴ συνεργασία μὲ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία, οἱ πιστοὶ δὲν εἶναι προετοιμασμένοι στὴν προοπτικὴ τοῦ διαλόγου…
Αὐτὸ γιὰ μᾶς εἶναι ἡ μεγάλη πρόκληση νὰ προετοιμάσουμε τὸν κόσμο, νὰ τὸν διαπαιδαγωγήσουμε, γιὰ νὰ μὴ ἀντιδράσει ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὶς προκαταλήψεις καὶ πληροφορίες, ποὺ δὲν ἀνταποκρίνονται στὰ γεγονότα… Εἶναι σημαντικὸ νὰ κατανοηθεῖ ὅτι ἔχουμε ἀνάγκη χρόνου, ἐλπίζω ὄχι ὑπερβολικοῦ, γιὰ νὰ σχηματίσουμε τὴ συνείδηση τοῦ κόσμου». (ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ 1-2-2002 – Ἱ. Παρακαταθήκη Μάϊος – Ἰούνιος 2011).
 Ἕνας ἄλλος Ἱερωμένος, διδάκτορας μάλιστα τῆς Θεολογίας, ποὺ συμμετεῖχε σὲ διάλογο μὲ τοὺς Ρωμαιο/Καθολικούς, στὴν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης, ἐδήλωσε, καὶ αὐτὸς «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ»: «Ἀφοῦ οἱ δύο Ἐκκλησίες ἀναγνωρίσανε ἡ μία τὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ εὐχαριστιακὴ ὑπόσταση τῆς ἄλλης – ὅτι ἀποτελοῦνε δύο κακῶς χωρισμένα κομμάτια τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, νὰ προχωρήσουμε στὴν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας, καὶ νὰ συνεχίσουμε τὸν διάλογο μετά. Θὰ ἦταν πιὸ γόνιμο. Ἄλλωστε διαφορὲς ἔχουμε καὶ μεταξύ μας οἱ ὀρθόδοξοι».
ΟΜΩΣ, τὸν χορὸ στὴν ἐκστρατεία αὐτή, κατὰ τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἀνατολῆς τὸν ἔσυρε, τὸ Φανάρι, ὅταν «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», ἐξύβρισε χυδαιότατα, τοὺς Οἰκουμενικοὺς Ἁγίους Πατέρας. Καὶ τὸν χορὸ αὐτὸ τὸν συνέχισαν καὶ τὸν συνεχίζουν εἰσέτι τὰ γιουσουφάκια τοῦ Φαναρίου καὶ ἐκεῖθεν.
Ἰδοὺ ἡ ὑβριστικὴ δήλωση τοῦ Φαναρίου σὲ βάρος τῶν Οἰκουμενικῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας: «Οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τὴν διάσπασιν, προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως, καὶ εὑρίσκονται ἤδη εἰς χεῖρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ. Αἰτούμεθα ὑπὲρ αὐτῶν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ὀφείλομεν ἐνώπιον Αὐτοῦ, ὅπως ἐπανορθώσωμεν τὰ σφάλματα ἐκείνων». (Περιοδικὸν «ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ» τοῦ Πατριαρχείου, τεῦχος 563 σελ. 6, πρβλ. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, τεῦχος 461/16-12-1998). (Ἄπαγε τῆς βλασφημίας).
ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ Στὴ συνέχεια, τὸ τελείωμα τῆς σώζουσας Ὀρθοδόξου πίστεώς μας, τὸ ἀνέλαβαν, (ποῖος θὰ τὸ περίμενε!) ἱερατικὰ καὶ μὴ μέλη «αὐτοκατάκριτα», γιουσουφάκια τοῦ αἱρετίζοντος, Φαναρίου.
1) Ἐπίσκοπος ἐκπρόσωπος μάλιστα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὸν δῆθεν διάλογο, «μὴ εἰδὼς ἃ λέγει », ἀποδέχτηκε «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» ὅτι: «Ἡ Ἐκκλησία μετὰ τὸ 1054, εἶναι πλέον διηρημένη. Δηλαδή, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, τοῦτο σημαίνει ὅτι ἀπὸ τὸ 1054 καὶ μετά, δὲν ἔχει σωθεῖ, οὔτε καὶ εἰσέτι σώζεται κανένας. Καὶ ἐρωτᾶται:Ὅταν λειτουργεῖ αὐτὸς ὁ κύριος, «παίζει θέατρο;», (Ἄπαγε τῆς βλασφημίας). Δηλαδή, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, στὸν ἔστω ὑποτυπώδη αὐτὸ διάλογο, «ἔχει στείλει ἐκεῖ τὸ λύκο νὰ φυλάξει τὰ πρόβατα;». Καὶ ὁ λύκος αὐτός, δυστυχῶς, παραμένει εἰσέτι καὶ σήμερα σὲ αὐτὸν τόν, ὄχι πλέον Διάλογο, ἀλλὰ ΜΟΝΟΛΟΓΟ τοῦ Βατικανοῦ!
2) Θεολόγος καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἀμφισβητεῖ τὴν ἱστορικότητα τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος μας Θεάνθρωπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐρωτηθείς σὲ μεσημβρινὴ τηλεοπτικὴ ἐκπομπή, ἂν ὁ Χριστὸς εἶναι ἱστορικὸ πρόσωπο ἀπάντησε: «Αὐτὸ δὲν εἶναι σίγουρο, οἱ ἀποδείξεις ποὺ ὑπάρχουν εἶναι χλωμές, ἀλλὰ σημασία ἔχει νὰ πιστεύουμε ὅτι ὑπῆρξε, ὅπως οἱ ἀδελφοὶ Καραμαζὼφ τοῦ Ντοστογιέφσκι!». Βαβαὶ – Βαβαί! Αὐτὴ τὴ βλασφημία κατὰ τοῦ Θεανδρικοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ μόνον ὁ Ἀντίχριστος θὰ τὴν ἔκανε, γιὰ νὰ προβάλλει τὸν ἑαυτόν του ὡς τὸν ἀληθινὸ Μεσσία.
3) Ὁ αὐτὸς Πανεπιστημιακὸς Θεολόγος Καθηγητὴς ἔθεσε στὸ περιθώριο καὶ τὴν οὐράνια Διδασκαλία τοῦ Θεάνθρωπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἀναφερόμενος στὴν διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν δηλώνει σὲ ἄρθρο του: «Τὸ καίριο καὶ κύριο θέμα τοῦ θρησκευτικοῦ μαθήματος δὲν εἶναι νὰ κάνει τὰ παιδιά μας νὰ πιστεύουν, ἀφοῦ κανένας ποτὲ δὲν πίστεψε ἀπὸ βιβλία καὶ διδαχές, ἀλλὰ ἀπὸ βιώματα καὶ προσωπικὲς ἐμπειρίες!». Δηλαδὴ αὐτὸς ὁ Καθηγητής, καὶ μάλιστα Πανεπιστημιακός, ὡς δάσκαλος τί θὰ κάνει ἀκριβῶς; Θὰ «πυγμαχεῖ γρονθοκοπώντας τὸν ἀέρα – ἀγωνιζόμενος στὰ κούφια;» (A΄ Κορ. 9, 26).
4) Γιὰ τὴν ἐξαφάνιση τῆς Θεολογίας τῶν Οἰκουμενικῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου κατὰ Ἀνατολὰς Ἐκκλησίας μας, πέραν τῆς ὡς ἄνω ὕβρεως ἀπὸ τὸ αἱρετίζον Φανάρι, (ἔνθ’ ἀν.), ἐφευρέθηκε καὶ ἡ σατανικὴ φόρμουλα τῆς «Μεταπατερικῆς Θεολογίας», προάγγελος τῆς Παγκοσμιοποίησης!
 5) Ἡ βαρβαρότητα τῆς καταπάτησης ἢ καὶ ἄγνοιας ἀκόμη τῶν Θείων καὶ Ἱερῶν Κανόνων ἔχει γενικευθεῖ καὶ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ἀπὸ ἀδέσποτους καὶ ἀδίστακτους Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἔχουν καταντήσει λάστιχο στὰ χέρια τους, ποὺ ὁ καθένας τὸ τεντώνει στὰ μέτρα του!
6) Γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ δαιμονικὰ τεχνάσματα καὶ τὶς παραθεολογίες ἀνάξιων τῆς ἀποστολῆς τους Ἱερωμένων καὶ Ταγῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, ὁ Ὀρθόδοξος πιστὸς λαὸς «ὁ φρουρὸς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας» μὲ ἱερὴ ἀγανάκτηση καὶ οὐρανομήκεις φωνὲς ἀπαντᾶ: ΟΧΙ, χίλιες φορὲς ΟΧΙ, σὲ τετελεσμένες καὶ ἀντορθόδοξες ἐνέργειες καὶ πράξεις τοῦ αἱρετίζοντος Φαναρίου, καὶ τῶν ἀκολούθων του, σὲ βάρος τοῦ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ τῆς κατὰ Ἀνατολάς, Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.
7) Ὡστόσο ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μὲ κεφαλή της τὸν Θεάνθρωπο Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ «ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ αἵματος τοῦ ἰδίου», κατέχει καὶ κηρύττει ΤΗΝ ΠΑΣΑΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ, «ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» (Ἰωάν. 14, 6). Συνεπῶς, τότε καὶ μόνον τότε θὰ ἀποδεχθεῖ, ἡ Μόνη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἀνατολῆς, τὸν διάλογο μὲ τὸ αἱρετικὸ Βατικανό, (καὶ ποτὲ δὲν θὰ χρησιμοποιήσει τὸν διάλογο, γιὰ νὰ ἀποδείξει τὴν ἀλήθεια τῶν ὅσων διδάσκει), ὅπως τοῦτο διατείνεται κακῶς – κάκιστα τὸ ἀδιάφορο Φανάρι, ὅταν ὑποδεχόμενο τὸν αἱρεσιάρχη καὶ ἀβάπτιστο Πάπα στὸ Φανάρι ἐδήλωσε: «Ἡ ἀλήθεια δὲν φοβεῖται τὸν διάλογον, ἀλλὰ ἀντιθέτως χρησιμοποιεῖ αὐτὸν ὡς μέσον, διὰ νὰ γίνει ἀποδεκτὴ καὶ ἀπ᾽ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι διὰ διαφόρους λόγους ἀφίστανται αὐτῆς».

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ:
 1) Λοιπὸν μόνον τότε θὰ ἀποδεχτεῖ τὸν διάλογο ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, μὲ τὸ αἱρετικὸ Βατικανὸ καὶ τοὺς ἄλλους αἱρετικούς, ὅταν οἱ ἐρωτῶντες ἀπώτερο σκοπὸ θὰ ἔχουν «ΤΟΥ ΓΝΩΝΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ», μὲ σκοπὸ νὰ γίνουν μέλη Της καὶ νὰ σωθοῦν, «ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται». Ὁ διάλογος αὐτός, ποὺ ἐπιδιώκει τὸ αἱρετικὸ Βατικανό, ἐκ τῶν πραγμάτων ἀποδεικνύεται ὅτι ἐπιδιώκει νὰ ἐπιβάλλει τίς αἱρετικές του δοξασίες καὶ θέσεις, καὶ τοῦτο συνέβη τότε μὲ τοὺς Οἰκουμενικοὺς Ἁγίους Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ προσέτι συμβαίνει καὶ σήμερα, ἀρκεῖ νὰ δοῦμε, τί ἀκριβῶς συνέβη καὶ συμβαίνει στὶς Ἀνατολικὲς χῶρες, ἀπὸ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς, μετὰ τὴν πτώση τοῦ Σοσιαλισμοῦ…
2) Διάλογος μὲ τὸν Πάπα ἔγινε δεκάκις (1081– 1453), καὶ μάλιστα μὲ τὴν παρουσία καὶ Βυζαντινῶν Βασιλέων, (ΘΗΕ τόμ. Ε΄ σελ. 505- 518), πάνω σὲ συγκεκριμένη βάση, ἀπὸ τοὺς Πνευματοκίνητους Οἰκουμενικοὺς Ἁγίους Πατέρας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, καὶ ἔκλεισε «ἑρμητικὰ» γιὰ τὸν αἱρεσιάρχη ἀβάπτιστο Πάπα, γιατί παρέμενε, καὶ παραμένει εἰσέτι, στὶς θανάσιμες αἱρετικὲς δοξασίες του. «Ἀμετανόητος, καὶ Δόλιος».
 3) Ὡστόσο, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεάνθρωπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ κατὰ Ἀνατολὰς Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, συνεχίζει ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, νὰ κηρύττει, ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥ, καὶ «ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω». Κηρύττει, καὶ θὰ κηρύττει ἀναμένοντας ὅλους ἐκείνους, ποὺ μὲ ἐνδιαφέρον καὶ διάλογο μόνον ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ καὶ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ, θέλουν νὰ μάθουν τὴν μόνη σώζουσα οὐράνια Εὐαγγελικὴ ἀλήθεια, καὶ νὰ γίνουν πιστὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του.
4) ΣΥΝΕΠΩΣ, ὁ διάλογος ἐν προκειμένῳ, μὲ τὸ αἱρετικὸ Βατικανὸ καὶ τοὺς ἄλλους αἱρετικοὺς ὀφείλει νὰ εἶναι Διάλογος Εἰλικρινοῦς Μετανοίας καὶ Ἐπιστροφῆς. Ἂς ζητήσει λοιπὸν τὸ αἱρετικὸ Βατικανὸ καὶ οἱ ἄλλοι αἱρετικοί (καὶ ὄχι νὰ τοὺς παρακαλέσουμε), αὐτὸν τὸν Διάλογο τῆς εἰλικρινοῦς Μετανοίας καὶ Ἐπιστροφῆς, καὶ τότε ἡ Ἐκκλησία Ἐκείνου, τῆς κατὰ Ἀνατολὰς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς, καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἀνάλογα μὲ τὴν εἰλικρίνειά τους, θὰ πράξει τὸ καθῆκον Της. Ἡ Ὀρθόδοξη λοιπὸν Ἐκκλησία, καὶ μόνον αὐτή, θὰ κρίνει καὶ θὰ ὁρίσει τὶς προϋποθέσεις καὶ τοὺς ὅρους τῆς βάσης, ποὺ θὰ τεθοῦν στὴν τράπεζα αὐτοῦ τοῦ Διαλόγου, καὶ ποὺ δὲν εἶναι ἄλλοι, παρὰ οἱ γνωστοὶ ἐκεῖνοι ἀπαράβατοι ὅροι τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ, μὲ τοὺς ὁποίους, πρὶν ἀπὸ τὴν ἀποσκίρτησή τους, ἀγωνιζόμαστε μαζί, καὶ ἀντιμετωπίζαμε νικηφόρα, τοὺς διῶκτες, Νέρωνας καὶ Καλιγούλας, καὶ τὶς διάφορες ψυχοκτόνες αἱρέσεις, ποὺ ἐμφανίζονταν.
Ὡς ἐκ τούτου συνάγεται ἀβίαστα ὅτι, γιὰ νὰ πᾶμε μπροστά, στὸν Διάλογο Μετανοίας καὶ Ἐπιστροφῆς μὲ τὸ αἱρετικὸ Βατικανό, καὶ τοὺς ὅποιους ἄλλους αἱρετικούς, θὰ πρέπει, νὰ γυρίσουνε πολὺ πίσω. Τότε ποὺ «ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ, (δοξάζαμε μαζί, μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται), τὸ πάντιμον καὶ μεγαλοπρεπὲς Ὄνομα, τῆς Τριαδικῆς Μονοκρατορίας, ἤτοι: τοῦ Πατρός, καὶ Υἱοῦ, καὶ Ἁγίου Πνεύματος».
Καὶ ΠΡΟΣΟΧΗ! Βεβαίως ΝΑΙ στὸν Διάλογο μόνον Μετανοίας καὶ Ἐπιστροφῆς, μὲ τὸ αἱρετικὸ Βατικανὸ καὶ τοὺς ὅποιους ἄλλους αἱρετικούς, ἀλλὰ χωρὶς νὰ διασαλευθεῖ, ποσῶς, τὸ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία.

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 2001 6 Δεκεμβρίου 2013

Ἀποφυγή τῆς ἀπογνώσεως (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)

Ἀποφυγή τῆς ἀπογνώσεως (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)

«Αν έχεις αμαρτίες, να μην απελπιστείς, αυτά δεν παύω να σας τα λέω συνεχώς, και αν κάθε μέρα αμαρτάνεις, να μετανοείς καθημερινά. Γιατί η μετάνοια είναι το φάρμακο κατά των αμαρτημάτων είναι η προς τον Θεόν παρρησία, είναι όπλο κατά του διαβόλου, είναι η μάχαιρα πού του κόβει το κεφάλι, είναι η ελπίδα της σωτηρίας, είναι η αναίρεση της απογνώσεως. Η μετάνοια μάς ανοίγει τον ουρανό και μάς εισάγει στον Παράδεισο. Γι’ αυτό (σου λέω), είσαι αμαρτωλός; μην απελπίζεσαι. Ίσως βέβαια αναλογιστείς. Μα τόσα έχω ακούσει στην Εκκλησία και δεν τα ετήρησα. Πώς να εισέλθω και πάλι και πώς και πάλι να ακούσω; Μα γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να εισέλθεις επειδή, όσα άκουσες δεν τα ετήρησες. Να τα ξανακούσεις, λοιπόν, και να τα τηρήσεις. Εάν ο ιατρός σου βάλει φάρμακο στην πληγή σου και παρά ταύτα δεν καθαρίσει, την επομένη ημέρα δεν θα σου ξαναβάλει πάλι; Μη ντρέπεσαι, λοιπόν, να ξαναέλθεις στην Εκκλησία. Να ντρέπεσαι όταν πράττεις την αμαρτία. Η αμαρτία είναι το τραύμα και η μετάνοια το φάρμακο. Αν, λοιπόν, έχεις παλιώσει σήμερα από την αμαρτία, να ανακαινίσεις τον εαυτό σου με τη μετάνοια. Και είναι δυνατό, μπορεί να πει κανείς να σωθώ, αφού μετανοήσω; Και βέβαια είναι. Μα, όλη τη ζωή μου την πέρασα μέσα στις αμαρτίες, και εάν μετανοήσω θα βρω τη σωτηρία; Και βέβαια. Από που γίνεται αυτό φανερό; Από τη φιλανθρωπία του Κυρίου σου… Γιατί η φιλανθρωπία του Θεού δεν έχει μέτρο. Και ούτε μπορεί να ερμηνευτεί με λόγια η πατρική Του αγαθότητα. Σκέψου μια σπίθα πού έπεσε μέσα στη θάλασσα, μήπως μπορεί να σταθεί εκεί ή να φανεί; Όση σχέση έχει, λοιπόν, μια σπίθα με το πέλαγος, τόση σχέση έχει η αμαρτία σου σε σύγκριση με τη φιλανθρωπία του Θεού. Και καλύτερα, θα έλεγα, όχι τόση, άλλα πιο πολλή. Γιατί το πέλαγος, ακόμη και αν είναι απέραντο, έχει όριο, μέτρο και σύνορα. Η φιλανθρωπία όμως του Θεού είναι απεριόριστη. Γι’ αυτό σου επαναλαμβάνω. Είσαι αμαρτωλός; Μην απελπίζεσαι» (περικοπή από την 8η ομιλία για τη μετάνοια. PG 49, 337-338).

ΦΩΣ Η ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

 

 ΦΩΣ

 

Η ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Δεν πρέπει να ξεχνάμε την πηγή του φωτός. Ο Θεός είναι η πηγή του φωτός και θέλει να τον αναγνωρίζουμε, να τον πιστεύουμε και να τον τιμούμε. Ο Θεός έφερε φως στην ζωή μου, αλλά με θέλει και να διατηρούμαι, να εκζητώ και να περπατάω στο φως. Πρέπει να καταλάβω ότι η αλήθεια και το φως είναι κάτι περισσότερο από λόγια επειδή, το ευαγγέλιό μας δεν έγινε σε σας μονάχα με λόγο, αλλά και με δύναμη, και με Άγιο Πνεύμα, και με πολλή πληροφορία ( Α’Θεσσαλονικείς 1:5).

Ο Ιησούς Χριστός ήρθε για να μαρτυρήσει για την αλήθεια, να δώσει φως και να τον ακολουθήσουμε ώστε να μην έχουμε πλέον σκοτάδι αλλά να έχουμε το φως της ζωής. Αυτός είναι που ήρθε διαμέσου νερού και αίματος, ο Ιησούς Χριστός· όχι μονάχα διαμέσου του νερού, αλλά διαμέσου του νερού και του αίματος· και το Πνεύμα είναι που δίνει τη μαρτυρία, για τον λόγο ότι το Πνεύμα είναι η αλήθεια. Επειδή, τρεις είναι αυτοί που δίνουν μαρτυρία στον ουρανό: Ο Πατέρας, ο Λόγος, και το Άγιο Πνεύμα· και οι τρεις αυτοί είναι ένα. Και τρεις είναι αυτοί που δίνουν μαρτυρία στη γη: Το Πνεύμα και το νερό και το αίμα, και οι τρεις αυτοί αναφέρονται στο ένα. Αν δεχόμαστε τη μαρτυρία των ανθρώπων, η μαρτυρία τού Θεού είναι μεγαλύτερη· επειδή, αυτή είναι η μαρτυρία τού Θεού, ο οποίος έδωσε μαρτυρία για τον Υιό του. Όποιος πιστεύει στον Υιό τού Θεού, έχει μέσα του τη μαρτυρία· όποιος δεν πιστεύει στον Θεό, έκανε τον Θεό ψεύτη, επειδή δεν πίστεψε στη μαρτυρία, την οποία μαρτυρία ο Θεός έδωσε για τον Υιό του. Και η μαρτυρία είναι τούτη, ότι: Ο Θεός έδωσε σε μας αιώνια ζωή, κι αυτή η ζωή είναι μέσα στον Υιό του. Εκείνος που έχει τον Υιό, έχει τη ζωή· εκείνος που δεν έχει τον Υιό τού Θεού, τη ζωή δεν έχει. ( Α’ Ιωάννου 5:6-12)

Η ΕΠΤΑΦΩΤΟΣ ΛΥΧΝΙΑ

Ο Θεός με έναν πολύ χαρακτηριστικό τρόπο μιλά και δείχνει πώς έπρεπε να φτιάξει ο Μωυσής την σκηνή του μαρτυρίου, τοποθετώντας μέσα σύμβολα της ουράνιας σκηνής δηλαδή του τόπου της παρουσίας Του.

ΕΙΧΕ μεν, λοιπόν, και η πρώτη σκηνή διατάξεις λατρείας, και το κοσμικό άγιο·

επειδή, κατασκευάστηκε η πρώτη σκηνή, στην οποία ήταν και η λυχνία, και το τραπέζι, και η πρόθεση των άρτων, που λέγεται Άγια. Μετά το δεύτερο καταπέτασμα, όμως, ήταν η σκηνή που λεγόταν τα Άγια των αγίων, η οποία είχε το χρυσό θυμιατήριο, και την κιβωτό τής διαθήκης, που από παντού ήταν περικαλυμμένη με χρυσάφι, μέσα στην οποία ήταν η χρυσή στάμνα, που είχε το μάννα, και η ράβδος τού Ααρών, η οποία βλάστησε, και οι πλάκες τής διαθήκης· και από πάνω της ήσαν Χερουβείμ δόξας, που επισκίαζαν το ιλαστήριο· για τα οποία δεν είναι τώρα ανάγκη να τα λέμε ένα προς ένα. (Εβραίους 9 : 1-5)

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αντικείμενα ήταν η επτάφωτος λυχνία, που συμβολίζει τα επτά πνεύματα του Θεού και που έχει την ιδιότητα να ρίχνει φως στο χώρο που βρίσκεται.

Μίλησε στον Ααρών, και πες του: Όταν ανάψεις τα λυχνάρια, τα επτά λυχνάρια θα φωτίζουν κατά πρόσωπο της λυχνίας. Και ο Ααρών έκανε έτσι· άναψε τα λυχνάρια της, κατά πρόσωπο της λυχνίας, όπως ο Κύριος πρόσταξε στον Μωυσή.(Αριθμοί 8: 2-3)

και εξελευσεται ράβδος εκ της ριζης ιεσσαι και άνθος εκ της ριζης αναβησεται και αναπαυσεται επ αυτόν πνεύμα του θεού πνεύμα σοφίας και συνέσεως πνεύμα βουλής και ισχύος πνεύμα γνώσεως και ευσεβείας εμπλησει αυτόν πνεύμα φόβου θεού ου κατά την δοξαν κρίνει ουδέ κατά την λαλιαν ελέγξει (Ησαίας 11:1-3)

Που θα πας για να βρεις το φως ; Στο νόμο και στην μαρτυρία : Και όταν σας πουν: Ρωτήστε εκείνους που έχουν πνεύμα μαντείας, και τους νεκρομάντεις, αυτούς που μορμυρίζουν και ψιθυρίζουν, να αποκριθείτε: Ο λαός δεν θα ρωτήσει τον Θεό του; Θα προστρέξει στους νεκρούς για τους ζωντανούς; Στον νόμο και στη μαρτυρία· αν δεν μιλούν σύμφωνα μ' αυτό τον λόγο, σίγουρα δεν υπάρχει φως μέσα τους. ( Ησαΐας 8:19-20).

Οπουδήποτε αλλού είναι σκοτάδι.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε την σωστή τοποθεσία, το σωστό μέρος, όπου το φως θα επιτραπεί να λάμψει επάνω μας. Στο φως τού προσώπου τού βασιλιά είναι ζωή· και η εύνοιά του είναι σαν σύννεφο όψιμης βροχής. ( Παροιμίες 16:15)

Πολλοί ψάχνουν να βρουν την αγαθή οδό, να βρουν το θέλημα του Θεού αλλά ξεχνάνε από πού προέρχεται αυτή η γνώση και ποιος είναι αυτός που μας δείχνει τον δρόμο. Πολλοί λένε: Ποιος θα μας δείξει το αγαθό; Ύψωσε επάνω μας το φως τού προσώπου σου, Κύριε. (Ψαλμός 4:6)

ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ

Ο Θεός κάνει το δύσκολο ή αδύνατο, εύκολο μέσα από την δική του φανέρωση και τον δικό του φωτισμό στο δρόμο μας. Εάν αφήσουμε Αυτόν να μας φωτίζει τότε δεν πρόκειται να σκοντάψουμε δεν πρόκειται να παγιδευτούμε (σκανδαλιστούμε) ποτέ. Λύχνος στα πόδια μου είναι ο λόγος σου, και φως στα μονοπάτια μου. ( Ψαλμός 119:105).

Ο Θεός δημιούργησε το φως με τον Λόγο Του. Από το σκοτάδι έφερε φως δια του λόγου που το Πνεύμα Του πήρε και εργάστηκε . Επειδή, ο Θεός που είπε να λάμψει φως μέσα από το σκοτάδι, είναι που έλαμψε μέσα στις καρδιές μας, για φωτισμό τής γνώσης τής δόξας τού Θεού διαμέσου τού προσώπου τού Ιησού Χριστού. ( Β’ Κορινθίους 4:6)

Το Πνεύμα του Θεού φερότανε πάνω από την άβυσσο μέχρις ότου ακούσει τον Λόγο του Θεού για να δημιουργήσει. Ο Θεός έκανε ένα έργο απόλυτο και τέλειο. Σε πήρε από το τελείως αρνητικό, στο τελείως θετικό. Από το σκοτάδι, στο θαυμαστό Του φως. Εσείς, όμως, είστε «γένος εκλεκτό, βασίλειο ιεράτευμα, έθνος άγιο», λαός τον οποίο ο Θεός απέκτησε, για να εξαγγείλετε τις αρετές εκείνου, ο οποίος σας κάλεσε από το σκοτάδι στο θαυμαστό του φως ( Α’ Πέτρου 2:9)

Μας προόρισε να ζούμε στην γνώση και στο φως, σε μία άφθονη σχέση με Αυτόν. Ο ήλιος σου δεν θα δύει πλέον, ούτε το φεγγάρι σου θα λείψει· επειδή, ο Κύριος θα είναι το αιώνιο φως σου, και οι ημέρες τού πένθους σου θα τελειώσουν. ( Ησαΐας 60:20)

ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΩΣ;

1.Είναι για τον δίκαιο. Φως σπέρνεται για τον δίκαιο, και ευφροσύνη για τους ευθείς στην καρδιά. ( Ψαλμός 97:11)

2.Είναι για τους ευθείς στην καρδιά. Φως ανατέλλει στο σκοτάδι για τους ευθείς· είναι ελεήμονας, και οικτίρμονας, και δίκαιος. ( Ψαλμός 112:4)

3.Είναι για τους εν Χριστώ. Επειδή, κοντά σου είναι η πηγή τής ζωής· στο φως σου θα δούμε φως. ( Ψαλμός 36:9)

4.Είναι για τους δούλους Του. Ο Θεός είναι ο Κύριος, και μας έδειξε φως· φέρτε τη θυσία, δεμένη με σχοινιά, μέχρι τα κέρατα του θυσιαστηρίου. ( Ψαλμός 118:27)

Μητροπολίτης Ιλαρίωνας: Από την προσήλωση στην εκκλησιαστική Παράδοση εξαρτάται το μέλλον της Ορθοδοξίας ΔΟΓΜΑ

Μητροπολίτης Ιλαρίωνας: Από την προσήλωση στην εκκλησιαστική Παράδοση εξαρτάται το μέλλον της Ορθοδοξίας

Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, Πρόεδρος της Συνοδικής Βιβλικής Θεολογικής Επιτροπής Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας παραχώρησε συνέντευξη στην πύλη «Bogoslov.ru». Μιλώντας στον αρχισυντάκτη της πρωθιερέα Παύλο Βελικάνωφ ο Ιεράρχης αναφέρθηκε στη δική του προσέγγισή του ρόλου και της θέσεως της υπό την προεδρία του Επιτροπής στη σύγχρονη Εκκλησία, τα θεολογικά προβλήματα, που αντιμετωπίζει σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία, το θέμα της προετοιμασίας της Πανορθοδόξου Συνόδου καθώς και άλλα θέματα.

– Σεβασμιώτατε, στις 5 Οκτωβρίου 2011 έχετε διορισθεί Πρόεδρος της Συνοδικής Βιβλικής Θεολογική Επιτροπής. Η ανώτατη ηγεσία της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας εξέλεσε ακριβώς τη Σεβασμιώτητά Σας για να Σας αναθέσει ένα λεπτό και πολυσχιδές έργο, δηλαδή εκείνο της καθοδήγησης του έργου της Εκκλησίας στον θεολογικό τομέα. Θέλουμε να μάθουμε πως βλέπετε το ρόλο και τη θέση της Επιτροπής στη σύγχρονη ζωή της Εκκλησίας. Υπάρχουν σχέδια αναβάμισης Επιτροπής σε μια «κορυφαία δεξαμενή σκέψης», ένα «συμβούλιο εμπειρογνωμόνων», ή μήπως οι λειτουργίες της θα παραμένουν αμετάβλητες;

– Προπαντός θα ήθελα να τονίσω ότι ποτέ δεν ετέθη στη Συνοδική Θεολογική Επιτροπή καθήκον «καθοδήγησης της Εκκλησίας στον θεολογικό τομεα». Σε αντίθεση, ας πούμε, με την επισκοπική διακονία, η οποία αποτελεί την κατεξοχίν διοικητική διακονία (Α΄ Κορ. 12:26-29), αλλά επίσης και τη διακονία διατήρησης της δογματικής και κανονικής Παραδόσεως, στην περίπτωση της θεολογικής διακονίας πρόκειται για μια ιδιαίτερη κλίση. Για να την ανταποκριθεί κανείς, εκτός από την προσήλωση στην Εκκλησία, χρειάζονται και η κατάλληλη αρμοδιότητα και η ικανότητα του θεολογείν. Σήμερα δέν έχουμε να αντιμετωπίσουμε τη «καθοδήγηση της θεολογίας», αλλά τη δημιουργία των συνθηκών, ώστε η νέα γενιά Ορθοδόξων θεολόγων να έχουν αναπτυγμένα αυτά τα προσόντα.
Η Επιτροπή εξ΄ορισμού δεν είναι ένα επιστημονικό και θεολογικό ίδρυμα, αλλά λειτουργεί ακριβώς ως συμβούλιο εμπειρογνωμόνων, το οποίο κατόπιν εντολής του Αγιωτάτου Πατριάρχη και της Ιεράς Συνόδου επεξεργάζεται συγκεκριμένα θέματα, διατυπώνοντας συλλογικά τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που τίθενται Αυτό είναι και το βασικό της καθήκον. Όσον δε αφορά τις άλλες μορφές και κατευθύνσεις του έργου της Επιτροπής, πρόκειται να τις συζητήσουμε στην επόμενη συνεδρία της ολομέλειας.

– Σεβασμιώτατε, τυγχάνετε θεολόγος, ο οποίος δικαίως απολαμβάνει αναγνώριση τόσο από την εγχώρια επιστημονική κοινότητα, τόσο και από τη διεθνή. Κατά τη γνώμη Σας, ποια είναι σήμερα τα πλεον φλέγοντα ζητήματα της εν γένει Ορθοδόξης Εκκλησίας; Υπάρχουν ζητήματα από τη λύση των οποίων πράγματι εξαρτάται το μέλλον της Ορθοδοξίας;

– Η σύγχρονη Ορθόδοξη Εκκλησία διατηρεί συνέχεια με την αποστολική χριστιανική κοινότητα και υπό αυτή την έννοια είναι κυρίως η Εκκλησία της Παραδόσεως. Το μέλλον της Ορθοδοξίας εξαρτάται από την προσήλωση στην εκκλησιαστική Παράδοση, προσήλωση, η οποία χαρακτήρισε την Εκκλησία σε πολύ διφορετικές ιστορικές συνθήκες στο διάβα των αιώνων.

Σε αντίθεση με μερικές φιλελεύθερες χριστιανικές κοινότητες η Ορθόδοξη Εκκλησία δε θέλει κάποια επανεξέταση ή επανερμηνεία της δογματικής ή ηθικής της διδασκαλίας. Και όταν οι πατρολόγοι, οι ιστορικοί, οι λειτουργικοί μελετητές και οι εκπρόσωποι των άλλων επιστημονικών κλάδων κατά τη διάρκεια των ερευνών τους έρχονται αντιμέτωποι με κάποια προβλήματα, δεν άπτονται της δογματικής διδασκαλίας καθεαυτής, αλλά των επιμέρους ειδικών ζητημάτων, τα οποία ανακύπτουν σε κάθε σοβαρή επιστήμη.

Και όμως υπάρχει ένα πράγματι φλέγον ζήτημα, το οποίο δεν είναι ακριβώς θεολογικής φύσεως. Πρόκειται για τη σύγχρονη ιεραποστολή της Εκκλησίας. Εν προκειμένω δε μιλάμε για το περιεχόμενο του εκκλησιαστικού κηρύγματος, αλλά για το τι πρέπει να κάνουμε ώστε το εκκλησιαστικό κήρυγμα να γίνει κατανοητό και αποτελεσματικό. Άλλωστε η θεολογία δεν είναι η εμβάθυνση στο νόημα της δογματικής ή της ηθικής διδασκαλίας της Εκκλησίας. Είναι ένας ιδιαίτερος τρόπος να μεταδωθεί η αλήθεια της πίστεως στους ανθρώπους χρησιμοποιώντας πολύ διαφορετικά μέσα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο περίφημος υπερασπιστής της εικονολατρείας Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρος χρησιμοποιούσε την έκφραση «μελωδία της θεολογίας».

Σήμερα έχουμε καθήκον να αναζητήσουμε εκείνους τους τρόπους να εκφράζουμε την εκκλησιαστική διδασκαλία, που επιτρέπουν να δώσουμε απολογία σε όλους τους γύρω μας, οι οποίοι ευρίσκονται ακόμα μακριά από την Εκκλησία ή καθ΄οδόν προς αυτή, περὶ τῆς ἐν ημῖν ἐλπίδος.
Στην εκπλήρωση αυτού του καθήκοντος σκοπεύει ειδικότερα η εργασία για τη σύνταξη του Κατηχητικού Βοηθήματος, η οποία υλοποιείται τώρα στα πλαίσια του γενικότερου έργου της Συνοδικής Βιβλικής Θεολογικής Επιτροπής.

– Τα τελευταία σηζητιέται έντονα το θέμα της προετοιμασίας και συγκλήσεως της Πανορθοδόξου Συνόδου. Γίνονται ενεργά οι προετοιμασίες; Πως βλέπετε το ρόλο της Βιβλικής Θεολογικής Επιτροπής στην προετοιμασία αυτής της τόσο σημαντικής για όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες Συνόδου, μια και υπάρχει μια σειρά ζητημάτων, ειδικότερα του πρωτείου, τα οποία δεν επιδέχονται μια μονοσήμαντη λύση, οφειλουμένης ακριβώς στην απόκλιση μεταξύ των «οδών της θεολογίας»;

– Στάθηκα ήδη επανειλημμένως στα θέματα της προετοιμασίας της Πανορθοδόξου Συνόδου. Αυτή η προετοιμασία γίνεται εδώ και μια πενηνταετία είτε με ενταντικούς ρυθμούς, είτε μα αργούς. Έχουν συμφωνηθεί οι θέσεις των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών επί μιας σειράς ζητημάτων της ημερήσιας διάταξης. Σήμερα στη διάρκεια του διορθοδόξου διαλόγου έχουμε επανήλθει στη σηζήτηση για τη μορφή της Συνόδου. Και πρέπει να ομολογήσω ότι η συζήτηση αυτή αποτελεί μέρος της προσυνοδικής διαδικασίας, το επιστέγασμα της οποίας μπορεί να γίνει η ίδια η Σύνοδος.

Ίσως μερικά επίμαχα θέματα, επί των οποίων δεν έχει επιτευχθεί ακόμα η συμφωνία, δεν πρέπει να παραπεμφθούν στη Σύνοδο, αλλά να διευθετηθούν στο μέλλον. Αυτό δε αφορά το θέμα των πρωτείων στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όσο και τα συναφή ζητήματα της παροχής του Αυτοκεφάλου και των Ιερών Διπτύχων.
Επί δε του θέματος των πρωτείων στα πλαίσια του έργου της Συνοδικής Βιβλικής Θεολογικής Επιτροπής γίνεται μια σοβαρή σχετική μελέτη. Με βάση την ιστορική, κανονική και θεολογική ανάλυση πρόκειται να καταρτισθεί ένα κείμενο, όπου κατόπιν εγκρίσεώς του από τις ανώτατες εκκλησιαστικές αρχές θα είναι διατυπωμένη η θέση της Εκκλησίας μας.

– Σε σχέση με τις ρωσικές θεολογικές σχολές η Βιβλική Θεολογική Επιτροπή είναι κατ΄ουσίαν «παραγγελιοδότης» των στελεχών και των πρότζεκτ. Κατά τη γνώμη Σας, ποιοί είναι οι τομείς της θεολογικής επιστήμης, όπου υπάρχει σήμερα η μεγαλύτερη έλλειψη ειδικών;

– Τα μέλη της Συνοδικής Βιβλικής Θεολογικής Επιτροπής είναι έγκυροι και με επαρκείς γνώσεις θεολόγοι και εκκλησιαστικοί επιστήμονες, αλλά σε περίπτωση ανάγκης προσλαμβάνουμε εμπειρογνώμονες από διαφορετικούς τομείς, ακόμα και θεολόγους νέας γενιάς.
Σήμερα ανάμεσα στους μελετητές και ειδικούς έχουμε αρκετούς να ασχολούνται με πατερικές σπουδές, τόσο των πατέρων της Ανατολής όσο και της Δύσης. Αυτή η κατεύθυνση πρέπει να αναπτύσσεται, διότι η αγιοπατερική βάση είναι μια σπουδαία και ισχυρή πτυχή της σύγχρονης Ορθόδοξης θεολογίας. Και όμως δεν επαρκεί μόνο αυτό.

Ακόμα υπάρχει έλλειψη ειδικών υψηλού επιπέδου στο κανονικό δίκαιο, έναν τομέα, όπου την προεπαναστατική περίοδο η ρωσική εκκλησιαστική επιστήμη είχε αναδείξει κορυφαίες μορφές.
Καλύτερα πάνε τα πράγματα με τις βιβλικές σπουδές. Στα πλαίσια της Επιτροπής έχει συγκροτηθεί ομάδα βιβλικών σπουδών, όπου συμμετέχουν τόσο τα μέλη της Επιτροπής, όσο και οι εμπειρογνώμονες απ΄έξω. Όμως οι ορθόδοξες βιβλικές σπουδές θέλουν ανάπτυξη και γι΄αυτό πρέπει να μεγαλώσουμε μια νέα γενιά των επιστημόνων και όχι μόνο να ενώσουμε τις δυνάμεις μας.
Βέβαια, υπάρχει και μια άλλη ανάγκη να έχουμε θεολόγους-συστηματοποιούς. Δεν είναι εύκολο να την καλύψουμε, διότι δε χρειάζονται μόνο ειδικοί ευρείας μορφώσεως και μάλιστα στο θεολογικό, φιλοσοφικό και πολιτιστικό τομέα ταυτόχρονα, αλλά ανθρωποι με πραγματικά συστηματική σκέψη και με κάποιο λογοτεχνικό χάρισμα. Πρόκειται ακόμα στη σύγχρονη φάση να φτάσουμε το επίπεδο εκείνων των Ρώσων δογματολόγων όπως ο Μητροπολίτης Μακάριος Μπουλγάκωφ. Ελπίζω ότι η σταδιακή ανάπτυξη των διαφορετικών θεολογικών επιστημών θα αναδείξει ανθρώπους ικανούς να προσφέρουν θεολογικά συγγράμματα συστηματικού χαρακτήρα.

– Οι Θελογικές Ακαδημίες και οι Θεολογικές Σχολές, πως βλέπετε την κλίση της καθεμίας από αυτές τις επιστημονικές σχολές, που τόσο ριζικά διαφέρουν μεταξύ τους δομικά και διοικητικά;

– Η παράδοση των Θεολογικών Ακαδημιών είναι ένα αναπόσπαστο μέρος της ανώτατης θεολογικής μορφώσεως. Αποτελεί πυρήνα και ισχυρή βάση αυτής. Το κύριο καθήκον της Θεολογικής Ακαδημίας συνίσταται στη διαπαιδαγώγηση των υψηλά μορφωμένων κληρικών, Ιεραρχών και ποιμένων. Κι εδώ δεν έχουμε φτάσει ακόμα το προεπαναστατικό επίπεδο, διότι η μόρφωση στις Ακαδημίες περιελάμβανε τότε ένα ισχυρό κοινό επιστημονικό και ανθρωπιστικό στοιχείο.
Οι θεολογικές υποδιαιρέσεις, δηλαδή, έδρες, τομείς και σχολές στα κοσμικά πανεπιστήμια, όλα αυτά είναι μια νέα εμπειρία, αλλά η εμφάνισή τους υπαγορεύεται κυρίως από τους πνευματικούς-μορφωτικούς στόχους και ιεραποστολικούς σκοπούς, που έχει σήμερα η Εκκλησία. Πρέπει να αναπτύσσουμε αυτές οι υποδιαιρέσεις επωφελούμενοι του προνομιούχου καθεστώτος τους, δηλαδή της ένταξής τους στο Πανεπιστήμιο. Αυτή η ένταξη δεν επιτρέπει μόνο να αποκατασταθεί και να θεμελιωθεί η θεολογία ως νόμιμο και αναπόσπαστο μέρος της θεολογίας και πολιτισμού, θα επιτρέψει επίσης στη θεολογία να ανοίξει διάλογο και να συνεργάζεται με κοσμικές επιστήμες κυρίως του ανθρωπιστικού κύκλου. Αυτό θα συμβάλει στην ανάπτυξη και τον εμπλουτισμό της θεολογίας μας για να αποκτήσει την ικανότητα του ομιλείν με τον κόσμο. Ταυτόχρονα είναι ανάγκη βείβαια ώστε να μην χάνει η λεγόμενη «κοσμική θεολογία» τη ζωντανή της σχέση με τη ζωή της Εκκλησίας. Υπάρχει αυτός ο κίνδυνος και πάντα πρέπει να τον έχουμε κατά νου. Αλλιώς εκτός πλαισίου της θείας λατρείας και πνευματικής ζωής η Ορθόδοξη θεολογία είναι καταδικασμένη σε πτώχευση.

– Η Συνοδική Βιβλική Θεολογική Επιτροπή έγινε γνωστή χάρη στην οργάνωση των θεολογικών συνεδριών της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας, όπου συμμετείχαν οι καλύτεροι επιστήμονες θεολόγοι παγκοσμίως. Θα έχει συνέχεια αυτή η παράδοση διεξαγωγής των συνεδριών ή μήπως θα αποκτήσουν μια άλλη μορφη;

– Βέβαια και θα συνεχίζεται η παράδοση διεξαγωγής των διεθνών πανεκκλησιαστικών θεολογικών συνεδριών. Τα πρακτικά των συνεδριών που έχουν ηδη γίνει αποτελούν σπουδαία συμβολή στη θεολογία μας και αντανακλούν τη δυναμική της εξελίξεώς της. Σήμερα ευρίσκονται υπό δημοσίευση τα πρακτικά του τελευταίου συνεδρείου με τίτλο «Η εν Χριστώ ζωή: η χριστιανική ηθική, η ασκητική παράδοση της Εκκλησίας και οι προκλήσεις της σύγχρονης εποχής», το οποίο διεξάχθηκε το Νοέμβριο 2010.

Όσον δε αφορά την άλλαγη της μορφής των συνεδριών και τη θεματολογική τους δομή, εδώ ενδέχονται τροποποιήσεις. Το συγκεκριμένο θέμα επίσης πρόκειται να συζητηθεί στην επόμενη συνεδρία της ολομέλειας της Επιτροπής μας.

– Κλείνοντας, Σεβασμιώτατε, ποια είναι η ευχή Σας στη συντακτιική επιτροπή, στους αρθρογράφους και τους αναγνώστες της πύλης «Bogoslov.ru» ως Πρόεδρος της Συνοδικής Βιβλικής Θεολογικής Επιτροπής;

– Εύχομαι στη συντακτική επιτροπή και τους αρθρογράφους της πύλης «Bogoslov.ru» πάντα να έχετε κατά νου σας ευθύνη, που έχει εκείνος, ο οποίος απευθύνεται θεολογικά σε ένα τόσο ευρύ ακροατήριο και συνεχώς να ανεβάζετε το θεολογικό και επιστημονικό επίπεδο του δημοσιευόμενου υλικού. Ενώ στους αναγνώστες εύχομαι η γνωριμία τους με τον υλικό της πύλης να τους στερεώσει στην Ορθόδοξη πίστη και όχι μόνο να συμβάλει στη διεύρυνση του θεολογικού τους ορίζοντος.

Θεολογία, Δογματική θεολογία, Πατρολογία, Η αποστολή της Εκκλησίας, Θρησκευτική εκπαίδευση και αγωγή, Νεότερη περίοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΧΩΡΙΣ ΕΥΛΑΒΕΙΑ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΧΩΡΙΣ ΕΥΛΑΒΕΙΑ

       

Οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία, από το να προσεύχεται κανείς χωρίς φόβο Θεού, χωρίς προσοχή και ευλάβεια.

Εκείνος που προσεύχεται ή ψάλλει απρόσεκτα και ασυναίσθητα, είναι φανερό πως δεν ξέρει ποιός είναι ο Θεός. Ο Θεός πάλι, σαν εύσπλαχνος, θέλει να ελεήσει αυτό τον άνθρωπο και δεν μπορεί. Είναι καλύτερα, τολμώ να πω, να μην προσεύχεται κανείς καθόλου, παρά να προσεύχεται χωρίς προσοχή.
Η σωστή προσευχή είν᾿ εκείνη που δεν γίνεται απλά με το στόμα, αλλά και με το νού και με την καρδιά. Όποιος λοιπόν δεν προσεύχεται ολοκληρωμένα, ουσιαστικά δεν κάνει προσευχή, και είναι υπόλογος γι᾿ αυτό απέναντι στο Θεό. Εκείνος που προσεύχεται χωρίς συμμετοχή του νού και της καρδιάς του, κατά βάθος περιφρονεί το Θεό. Καί πως θα ελεηθούμε από Εκείνον, όταν προσευχόμαστε με κενά λόγια, κι όταν ο νούς μας συντυχαίνει με τους δαίμονες;

Πως να μην παροργίζουμε τον Κύριο, όταν από τη μια απευθυνόμαστε σ᾿ Εκείνον κι από την άλλη ο νούς μας συλλογίζεται πράγματα άσχετα, άτοπα ή και αισχρά; Ένας τέτοιος νούς δεν ανήκει στο Χριστό και δεν θα παραδοθεί ποτέ σ᾿ Αυτόν.

Πως όμως θα μπορέσουμε να προσευχόμαστε με προσοχή, θείο φόβο, ευλάβεια και κατάνυξη; Πως θα μπορέσουμε να προσευχόμαστε με τη σταθερή και ενεργητική συμμετοχή του νού και της καρδιάς μας;

Δεν θα το κατορθώσουμε μόνοι μας. Στην τέλεια προσευχή θα φτάσουμε, μόνο αν ζητήσουμε από τον ίδιο τον Κύριο να μας φωτίσει με το Πνεύμα Του το Άγιο, για ν᾿ αποκτήσουμε επίγνωση της άπειρης μεγαλοσύνης Του, να νιώσουμε σε ποιό φοβερό Θεό μπροστά στεκόμαστε. Καί ακόμα, αν Τον παρακαλούμε θερμά όχι για μάταια και πρόσκαιρα πράγματα, αλλά για την κάθαρσή μας από τα πάθη και, προπαντός, την απόκτηση ταπεινού φρονήματος. Όποιος, αλήθεια, γνωρίσει την απέραντη αγαθότητα του Θεού, δεν μπορεί παρά να ταπεινωθεί βαθιά μπροστά στη μακροθυμία Του.

Είναι λοιπόν αδύνατο να προσεύχεται τέλεια ο νούς – και επομένως αδύνατο να κατανυχθεί και η καρδιά – αν δεν δεχθεί πρώτα το φωτισμό και την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, το μυστικό φως της θείας γνώσεως, που δίνεται κατεξοχήν μ᾿ έναν τρόπο: με την επίμονη και έμπονη επίκληση του Κυρίου και του ελέους Του.


Εκείνος που έμαθε γράμματα και μορφώθηκε πολύ, πως μπορεί να διαβάσει τα βιβλία του χωρίς φως; Έχει τα βιβλία. Αν όμως δεν έχει και το φως, πως θα τα μελετήσει; Το ιδιο συμβαίνει και με την προσευχή. Πως θα «μελετήσουμε» και θα γνωρίσουμε το Θεό, χωρίς το μυστικό φως της θείας γνώσεως; Αυτό το φως δεν είναι παρά μια νοητή, θεόσταλτη δύναμη, που περικυκλώνει και μαζεύει το νού, τον εμποδίζει να φεύγει και να διασκορπίζεται στα γήινα και τον καθηλώνει στην πανευφρόσυνη θέα και κοινωνία του Θεού.

Όσο το φως του Αγίου Πνεύματος δεν φωτίζει το νού μας, η προσευχή μας είναι άστατη και άκαρπη. Καί ο νούς, λογιάζοντας πράγματα άτοπα – ακόμα κι αυτά που οι άνθρωποι θεωρούν αναγκαία – πλανιέται, χωρίς να συνειδητοποιεί πως γίνεται σκλάβος στο νοητό τύραννο, που τον τραβάει εδώ κι εκεί, σε μέριμνες, φροντίδες, υποθέσεις, προβλήματα «του κόσμου τούτου».
Ας αγωνιστούμε λοιπόν μ᾿ όλες μας τις δυνάμεις για να νικήσουμε το «σπερμολόγο» διάβολο, που με πονηρές ενθυμήσεις και άκαιρες σκέψεις μας κλέβει τον ανεκτίμητο πνευματικό καρπό της προσευχής και κρατάει την ψυχή μας στο σκοτάδι. Ας παρακαλέσουμε θερμά τον Κύριο, «το φως του κόσμου», να στείλει το Άγιό Του Πνεύμα και να διαλύσει με το άκτιστο φως Του το σκοτάδι αυτό της ψυχής μας, που μόνο έτσι θα μπορέσει να ενωθεί με το Θεό, «τον πανταχού παρόντα και τα πάντα πληρούντα».

Τέλος και τω Θεώ δόξα!

*Ἀπό τό βιβλίο: “ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ”
Βασισμένο σέ κείμενο του Οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

Μιά μοναδική φωτογραφία τού Παπαδιαμάντη

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Η επέτειος τών 100 ετών από τήν κοίμηση τού Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη έδωσε τήν αφορμή νά γραφούν πολλά κείμενα ή άρθρα γιά τόν μεγάλο αυτόν σκιαθίτη λογοτέχνη. Στό σχόλιο αυτό θά γίνη αναφορά σέ κείμενο τού Παύλου Νιρβάνα πού δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Νέα Εστία» τό έτος 1933 καί περιγράφει πώς τράβηξε μιά μοναδική φωτογραφία τού Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, στό καφενεδάκι τής Δεξαμενής όπου σύχναζε ο σκιαθίτης λογοτέχνης, τό έτος 1906, όπως γράφει, γιά νά μή σβησθή «η οσία μορφή του».

Ο Παπαδιαμάντης δέν ήθελε νά φωτογραφηθή έχοντας υπ’ όψη τό ρητό: «Ου ποιήσεις σ’εαυτώ είδωλον ουδέ παντός ομοίωμα». Ο Νιρβάνας πήρε τήν πρωτοβουλία μέ διάφορες ενέργειες -«μέ δόλο καί αμαρτωλά μέσα επραγματοποίησα τόν άθλο μου αυτό», όπως γράφει- νά τόν φωτογραφίση. Καί γράφει: «Ένας από τούς ωραιότερους τίτλους πού αναγνωρίζω στήν ζωή μου, είναι ότι παρέδωκα στούς μεταγενέστερους τή μορφή τού Παπαδιαμάντη». Εγώ θά προσέθετα καί τό ύφος του.

Σέ κάποια στιγμή ο Παπαδιαμάντης υποχώρησε στήν αποφασιστικότητα τού Νιρβάνα, όπως γράφει ο τελευταίος. «Είχε πάρει μόνος του τή φυσική του στάση απάνω σέ μιά πρόστυχη καρέκλα, μέ τά χέρια σταυρωμένα στό στήθος, μέ τό κεφάλι σκυφτό, μέ τά μάτια χαμηλωμένα, στάση βυζαντινού αγίου, σάν ξεσηκωμένη από κάποιο καπνισμένο τέμπλο ερημοκκλησιού τού νησιού του. Ήταν μιά καλλιτεχνική σύνθεση, καί θά μπορούσε νά είναι ένα έργο τού Πανσελήνου ή τού Θεοτοκόπουλου. Αμφιβάλλω άν φωτογραφικός φακός έλαβε ποτέ μιά τέτοια ευτυχία».

Σέ αυτήν τήν διαδικασία ο Παπαδιαμάντης ήταν καί βιαστικός, δηλαδή ήθελε νά τελειώση γρήγορα αυτή η διαδικασία. Γράφει ο Νιρβάνας: «Αλλά ο Αλέξανδρος ήταν βιαστικός γιά νά τελειώνουμε. Γιατί; Μού τό ψιθύρισε ανήσυχα στό αυτί, καί ήταν η πρώτη φορά πού τόν είχα ακούσει -ούτε φαντάζομαι πώς θά τόν άκουσε ποτέ κανένας άλλος- νά μιλά γαλλικά: «Nous excitons la curiosit du pablic», δηλαδή «ερεθίζουμε τήν περιέργεια τού κοινού». Καί τήν ώρα εκείνη ήταν «ένα κοιμισμένο γκαρσόνι τού καφενείου, ένας γεροντάκος πού λιαζότανε στήν άλλη γωνιά τού μαγαζιού, καί δυό λουστράκια πού παίζανε παράμερα».

Αυτή η φωτογραφία πού τράβηξε ο Παύλος Νιρβάνας είναι όλος ο Παπαδιαμάντης, παρουσιάζει τό ήθος καί τήν προσωπικότητά του.

Σέ πρόσφατο δημοσίευμα τού Βασίλη Γκουρογιάννη σχολιάζεται αυτή η φωτογραφία ως στάση ενός καθισμένου νεκρού. Γράφει: «καθισμένος ο όσιος άσωτος σέ μιά φτηνοκαρέκλα καφενείου μέ τά χέρια του ταπεινά σταυρωμένα, είχε χαμηλωμένα τά μάτια σχεδόν κλειστά, σάν νά μήν είχε ο απάνω κόσμος κάτι πού άξιζε νά δή. Όμως υποπτεύομαι πώς κάτω από τά βλέφαρα αυτός κάτι κρυφοβλέπει λοξά, τόν θάνατο κοιτάζει, όπως κοιτάζουν οι άνθρωποι πρός τήν κατεύθυνση πού περιμένουν νά φανή τό τρένο νά τούς πάρη. Από κάποια ηλικία διαισθάνονται οι άνθρωποι αλάνθαστα από πού θά φανή νά τούς πάρη καί κοιτάζουν πρός τά εκεί, άλλοι γαλήνιοι καί άλλοι μέ τρόμο. Στή φωτογραφία εικονίζονται σταυρωμένα τά χέρια τού οσίου, έτοιμα γιά νά μή κουράση κάποιον άνθρωπο νά τού τά σταυρώση, κλειστά τά βλέφαρα, έτοιμα νά μήν κουράσει κάποιον νά τού τά κλείσει, καθιστός μέ ευσέβεια στή στάση ακριβώς πού κηδεύουν τούς ιερωμένους γιά νά μήν κουράση κάποιους νά τόν ανακαθήσουν» (Ελευθεροτυπία 3-9-11).

Παρατηρώντας, όμως, τήν φωτογραφία αυτή πού έβγαλε ο Παύλος Νιρβάνας καταλήγω σέ ένα συμπέρασμα ότι η στάση τού Παπαδιαμάντη, εκτός τού ότι ομοιάζει μέ στάση ζωντανού νεκρού, συγχρόνως είναι στάση πού λαμβάνουν μοναχοί-ησυχαστές κατά τήν διάρκεια τής προσευχής τους. Τό σταύρωμα τών χεριών, η ελαφρά κλίση τής κεφαλής, καί μάλιστα πρός τό μέρος τής καρδιάς, τό χαμήλωμα τών ματιών παρουσιάζει τήν ησυχαστική στάση πού λαμβάνουν οι μοναχοί, όπως τό περιγράφουν διάφοροι διδάσκαλοι τής ησυχαστικής ζωής καί τής νοεράς προσευχής. Δέν γνωρίζω, βέβαια, άν ο Παπαδιαμάντης ασχολείτο μέ αυτό τό έργο, όμως είχε τό ύφος καί τό ήθος τών μοναχών πού είχε γνωρίσει στό Άγιον Όρος. Η φωτογραφία αυτή φανερώνει τήν εσωτερική του ζωή καί τήν προσωπικότητά του. Τό σημαντικό είναι ότι στήν ίδια περίπου στάση (μόνον τό κεφάλι του είναι λίγο σηκωμένο) ήταν όταν φωτογραφήθηκε μέ τόν Ναυπάκτιο Λογοτέχνη Γιάννη Βλαχογιάννη (1908). Ενώ ο Βλαχογιάννης είναι όρθιος καί κοιτά στόν φακό, ο Παπαδιαμάντης είναι καθιστός μέ τά χέρια σταυρωμένα καί κοιτά πρός τά αριστερά του.

Τελικά, αυτό πού βλέπει κανείς στό ύφος, τό ήθος καί τό έργο τού Παπαδιαμάντη είναι τό αγιορείτικο καί προσευχητικό ύφος, η στάση προσευχής καί η ταπείνωσή του.

Ο Παύλος Νιρβάνας γράφει ότι κατά τήν φωτογράφιση πήρε «μόνος του τή φυσική του στάση» καί καυχάται γιατί παρέδωκε «στούς μεταγενεστέρους τήν μορφή» του. Ο Παπαδιαμάντης μάς διδάσκει μέ τά κείμενά του, τό ύφος του, τήν μορφή του, τήν σιωπή του καί τήν φωτογραφία του. Άν συγκρίνουμε αυτήν τήν φωτογραφία μέ τίς σύγχρονες φωτογραφίες καί τήν επικοινωνιακή νοοτροπία τής εποχής μας, τότε καταλαβαίνουμε τήν διαφορά. Η εποχή στήν οποία ζούμε είναι εποχή πού ρίχνει κανείς τό βλέμμα του στόν φακό τής φωτογραφικής καί τηλεοπτικής μηχανής, ενώ η νοοτροπία τού Παπαδιαμάντη είναι νοοτροπία πού κατευθύνει τόν νού του στήν καρδιά, όπου η Χάρη τού βαπτίσματος καί τού χρίσματος, καί αναπτύσσεται η προσευχή.

PAREMBASIS

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΗΣΥΧΑΣΜΟΥ

 

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΗΣΥΧΑΣΜΟΥ

Πηγή : http://serafeimtousarof.blogspot.com/

Ζιάκας Θεόδωρος

Ὁ Ἰωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός ὡς αὐτοκράτωρ καί ὡς μοναχός Συνεκτικός ἱστός ὄχι μόνο τοῦ Βυζαντίου, ὡς πολυεθνικοῦ σχήματος, ἀλλά καί τῶν ἐπιμέρους ἐθνικῶν συνιστωσῶν του ἦταν ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη. Τό συνάγουμε καί ἀπό τίς ἑξῆς δύο θεμελιώδεις διαπιστώσεις: α) Ὅτι ὁ Ἡσυχασμός ἀποδείχθηκε ἐθνικό σωσίβιο ἀνθεκτικότατο ὄχι μόνο γιά τούς Ἕλληνες ἀλλά καί γιά τούς Σλάβους.(1) β) Ὅτι ἡ «ἑλληνίζουσα» πρόταση ὑπῆρξε τελείως οὐτοπική. (2) Ἄς ὑπενθυμίσουμε, ἐπιπροσθέτως, ὅτι ὁ ἀποκλεισμός μιᾶς τρίτης λύσης -οὔτε παπική Τιάρα οὔτε τουρκικό Σαρίκι- εἶχε τελεσιδικησει στά πεδία τῶν μαχῶν. Ἡ μόνη «ἀναγέννηση» πού τελεσφόρησε ἦταν ἡ ἡσυχαστική. Χάρη στό ἡσυχαστικό κίνημα ἡ Ἐκκλησία κατόρθωσε νά ἀποσυνδεθεῖ ἀπό τούς δύο ἄλλους πόλους τῆς βυζαντινῆς «τρόικας» (τό Θρόνο καί τή Σχολή) καί νά ἀποφύγει τήν σύν-κατάρρευση. Ἀναγνωρίζοντας ὡς φορέα τῆς θρησκευτικῆς αὐθεντίας τόν ταπεινό ἀσκητή (καί ὄχι τόν μεγαλόσχημο θρησκευτικό ἀξιωματοῦχο), ὁ Ἡσυχασμός ἐπέτρεψε στήν Ἐκκλησία νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τίς καθεστωτικές δουλεῖες της καί νά ξαναβρεῖ τόν αὐτοθυσιαστικό ἑαυτό της. Ἔδωσε ἔτσι τή δυνατότητα στόν Ἑλληνισμό νά ἀναδιπλωθεῖ στήν προσωποκεντρική αὐθεντικότητα τῆς Πίστης του καί νά ἐνεργοποιήσει, μέσω αὐτῆς, τήν οἰκουμενική του λειτουργικότητα, ἡ ὁποία εἶχε ἀρχίσει νά ἐξαρθρώνεται καί στό πνευματικό ἐπίπεδο. Ἡ ἐπιτυχία τῆς ἡσυχαστικῆς ἀναγέννησης, ἐπιβεβαιώνοντας τή μοναδικότητα τῆς στρατηγικῆς τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀναδεικνύει τήν κατανόηση τῆς ἱστορικῆς σημασίας τοῦ Ἡσυχασμοῦ σέ σημεῖο-κλειδί γιά τήν ὑπέρβαση τῶν ἀγκυλωτικῶν νεωτερικῶν ἀναγνώσεων τῆς ἱστορίας τοῦ νεότερου Ἑλληνισμοῦ.(3) Σύμφωνα μέ μία ἀξιοσημείωτη κρίση τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ, ἄλλη θά ἦταν ἡ ἐξέλιξη τῆς σχέσης «Φιλοσοφίας καί Ἡσυχίας», ἄν τό ἱστορικό περιβάλλον δέν εἶχε διαμορφωθεῖ τόσο ἀντίξοο ἀπό πολιτική ἄποψη. Θά ἀποφευγόταν τουλάχιστον ἡ ἀδυναμία εἰρηνικῆς συνύπαρξης Φιλοσοφίας καί Ἡσυχίας. (4) Ἡ ἱστορία τοῦ βασιλιᾶ Ἰωάννη ΣΤ' Καντακουζηνοῦ (1341-1354) (5) προτείνεται, ἀπό τήν ἄποψη αὐτή, ὡς ἀφετηρία γόνιμου προβληματισμοῦ. Στό πρόσωπο τοῦ Ἰωάννη Καντακουζηνοῦ συνέπεσαν καί οἱ τρεῖς πόλοι τῆς κατά τόν Σπυρίδωνα Ζαμπέλιο (1815-1881) βυζαντινῆς «τριαρχίας»: ὁ ἀκαταπόνητος πολεμιστής βασιλιάς, ὁ ἐπιφανής ἕλλην λόγιος καί ὁ ἡσυχαστής μονάχος (Ἰωάσαφ). Ἡ μορφή τοῦ καβαφικοῦ «Κύρ Γιάννη» εἶναι ἰδιαζόντως τραγική, γιατί ἡ ἑνότητα τῶν τριῶν πόλων πού κατόρθωσε νά ἐνσαρκώσει στό πρόσωπό του εἶχε ἤδη καταστραφεῖ στό ἱστορικό πεδίο. Τονίζω τήν ἀνάγκη μελέτης τῆς τριπολικῆς σχέσης Λόγου, Πίστης καί Πολιτικῆς, ἐπειδή δέν εἶναι ἄσχετη μέ τήν κατοπινή σχιζοείδεια τῆς ταυτότητας τοῦ Ἑλληνισμοῦ.(6) Ἐπανερχόμενος στό θέμα τῆς «ἀναγέννησης», ὀφείλω νά ἐπισημάνω ὅτι, γιά νά ἔχουμε ἀξιόπιστη εἰκόνα, πρέπει νά δοῦμε καί τί εἴδους «ἀναγέννηση» ἔλαβε χώρα (ἄν ἔλαβε) στούς δύο ἄλλους πόλους τοῦ βυζαντινοῦ συστήματος: τόν βασιλικό θεσμό καί τήν ἑλληνική λογιοσύνη. Ποιές ἦταν ἐκεῖ οἱ «ἀναγεννητικές» ἀπόπειρες, ποιό χαρακτήρα εἶχαν καί γιατί δέν τελεσφόρησαν; Ἄς ὑποθέσουμε, γιά τήν οἰκονομία τῆς συζήτησης, ὅτι, ἄν ὑπῆρχαν «ἀναγεννήσεις», ὁμόλογες τῆς ἡσυχαστικῆς, καί στίς δύο ἄλλες συνιστῶσες τοῦ βυζαντινοῦ σχήματος καί ἐπιτύγχαναν, ἴσως κατόρθωνε τό Βυζάντιο νά ἀποφύγει τήν κατάρρευση. Στό σημεῖο ὅμως αὐτό πρέπει νά διατυπώσω τήν ἀπορία μου: Γιατί οἱ νεωτερικοί νόες μας, οἱ κατά τά ἄλλα τομώτατοι, ἀρνοῦνται πεισματικά νά ἀναγνωρίσουν τήν «ἀναγέννηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ» ἐκεῖ ὅπου ὄντως ὑπῆρξε καί χάρη στήν ὁποία ὄντως ἐπιβίωσε ὁ Ἑλληνισμός, δηλαδή τήν ἡσυχαστική ἀναγέννηση; Γιατί ἡ μεταξύ τους κρατοῦσα ἄποψη εἶναι, ἀντιθέτως, ὅτι «φταίει ὁ ἡσυχασμός», ποὺ δέν μπόρεσαν οἱ ἄλλες «ἀναγεννήσεις» νά ἐπιτύχουν τήν ἀποτροπή τῆς κατάρρευσης; Ἀπό τό βιβλίο: Θεόδωρος Ι. Ζιάκας, Ὁ σύγχρονος μηδενισμός, Ἐκδόσεις Ἁρμός ----------------------------------- 1. Γιά τόν μή ἐνημερωμένο ἀναγνώστη σημειώνω ὅτι ἡ λεγόμενη «ἡσυχαστική ἔριδα» ξεκίνησε ἀπό τήν ἐπίθεση τοῦ «ἑλληνίζοντος» μονάχου Βαρλαάμ ἀπό τήν Καλαβρία ἐναντίον τῆς ἀσκητικῆς πνευματικότητας τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί διαίρεσε τό Βυζάντιο σέ δύο ἀντιμαχόμενα στρατόπεδα. Τήν ὑπεράσπιση τῶν «ἱερῶς ἡσυχαζόντων» ἀνέλαβε ὁ μοναχός Γρηγόριος Παλαμᾶς, ὁ κατοπινός ἐπίσκοπος Θεσσαλονίκης καί Ἅγιος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἡ διαμάχη συμπεριέλαβε ὅλα τά μεγάλα πνευματικά ζητήματα, μέ ἄξονα τή θεολογία τῶν Ἀκτίστων Ἐνεργειῶν, βάσει τῆς ὁποίας κατοχυρώνεται στό πεδίο τῆς Πίστης ἡ μετοχή τοῦ προσώπου στήν ἀπόλυτη ἐλευθερία. Μέ τή θεολογία τῶν Ἐνεργειῶν ὁ Ἡσυχασμός ἐπαναβεβαίωσε τήν πίστη στήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Ὄρθωσε ἔτσι ἀποτελεσματικό φράγμα στήν ἀνελεύθερη δυτική καί ἀνατολική πνευματικότητα, σώζοντας τήν ἑλληνικότητα στό πεδίο ὁρισμοῦ της: τό πνευματικό-ψυχικό. 2. Ἡ «ἑλληνίζουσα» πρόταση προσέλαβε καί τυπικά ἐθνοκρατικά χαρακτηριστικά ἀπευθυνόμενη στό βασιλιά Μανουήλ Β' Παλαιολόγο (1391-1425) ἀπό τόν Πλήθωνα-Γεμιστό (1355-1452), τό μέντορα τῆς «ἀναγέννησης» τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων στήν Ἰταλία. Ὡς πλατφόρμα ἐθνοκρατικῆς «ἀναγέννησης» τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἡ πρότασή του κρίνεται ἐντελῶς ἐξωπραγματική. 3. Μία μνημοτεχνική κωδικοποίηση τοῦ «ἡσυχαστικοῦ» διχασμοῦ εἶναι ἡ ἑξῆς: Παλαμικοί/Ἀντιπαλαμικοί. Καντακουζηνικοί/Παλαιολογικοί. Ἀντιουμανιστές/Οὑμανιστές. Συντηρητικοί/Κοινωνικοί μεταρρυθμιστές. Ἀντιλατίνοι/Λατινόφρονες. (Hans George Beck, Ἡ Βυζαντινή χιλιετία, σ. 338, μτφρ. Δημοσθένης Κούρτοβικ, ἔκδ. ΜΙΕΤ, Ἀθήνα 1990.) 4. Ὁ Γιῶργος Καραμπελιᾶς εἶναι ἀπό τούς ἐλάχιστους νεωτερικούς στοχαστές μας πού ἀντιλαμβάνεται τόν κρίσιμο ρόλο τοῦ Ἡσυχασμοῦ γιά τήν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἐπιπλέον, διαπραγματεύεται τή σχέση «Φιλοσοφίας καί Ἡσυχίας» μέ τέτοια ἐπάρκεια, πού ἐκπλήσσει ἀκόμα καί τόν ἐναβρυνόμενο ὡς «εἰδικό» στό θέμα Μητροπολίτη Ναυπάκτου (βλ. βιβλιοκριτική του στό: http ://www.alopsis.gr). 5. Γιά τή ζωή καί τό ἔργο τοῦ Ἰωάννη Καντακουζηνοῦ, βλ. Donald Μ. Nicol, Ἰωάννης Καντακουζηνός, Ὁ ἀπρόθυμος αὐτοκράτορας, μτφρ. Κατερίνα Χαλμάκου, ἔκδ. Γκοβόστης, Ἀθήνα 2008. 6. Ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς χαρακτήρισε τό 1354, χρονιά πού ὁ Δημήτριος Κυδώνης μετέφρασε τή Θεολογική Σοῦμα τοῦ Ἀκινάτη, ὡς ἱστορικό ὁρόσημο μεγαλύτερης πολιτισμικῆς σημασίας ἀπό τό 1453, ἔτος τῆς Ἁλώσεως τῆς Πόλης ἀπό τούς Τούρκους. (Ὀρθοδοξία καί Δύση στή νεώτερη Ἑλλάδα, σ. 9, ἐκδ. Δόμος, Ἀθήνα 1992.) Ἡ μετάφραση ὅμως ἦταν ἔργο τοῦ Ἡσυχασμοῦ. Ἡ ἀπόφαση γιά τή γνωριμία τῶν Ἑλλήνων μέ τό διανοητικό τέρας τῆς καθολικῆς Δύσης ἦταν τοῦ βασιλιᾶ Ἰωάννη ΣΤ' Καντακουζηνοῦ, συνειδητοῦ ἡσυχαστῆ καί φίλου τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Δέν ἦταν ἀπόφαση τῶν «λατινοφρόνων». Βέβαια, ὁ Κυδώνης, «χαμένος στή μετάφραση», ἔγινε καθολικός. Ἡ ἐξέλιξη τοῦ Κυδώνη ἔχει τή σημασία της, ἀλλά δέν ἀγγίζει τήν οὐσία τοῦ ζητήματος. Ποιό ἦταν ἄραγε τό σκεπτικό τῆς πολιτικῆς ἀπόφασης; (Γιά τό σχῆμα τῆς σχιζοείδειας στή δομή τῆς σύγχρονης ἑλληνικῆς ταυτότητας, τίς καταβολές τῆς ὁποίας καλούμαστε νά ἀναζητήσουμε στήν ἐποχή αὐτή, βλ. Πέρα ἀπό τό Ἄτομο, σσ. 361-365.)

http://www.agiazoni.gr/ 

amethystos